Белешка на авторот

Еднаш, Горан Стефановски, за време на едно предавање, ни кажа дека театарот е искривено огледало на реалноста, наменето да ги истакне работите што сакаме да му ги кажеме на светот. А најдобриот начин да го направиме тоа е со крадење - од оние кои се подобри писатели од нас и од самиот живот. „Марта Верина“ е претстава каде што секој ред е украден од реалноста.

Ова е драма напишана низ клучалка; ни го покажува животот зад затворени врати, понекогаш непријатно интимен во она што го открива. Ликови се луѓе што сите ги познаваме, оние што ги среќаваме секојдневно, ги сакаме или ги мразиме. Но, тие не се црно-бели - тие ја опфаќаат секоја нијанса од спектарот, истовремено се ужасно исправни и ужасно погрешни. Ова е драма во која ликовите ја вадат маската што ја ставиле за да се заштитат од суровиот свет и се откриваат какви што сме сите ние кога ќе собереме доволно храброст искрено да погледнеме во искривеното огледало што ги нагласува сите наши недостатоци.

„Марта Верина“ е претстава за луѓето - за мажите, жените и децата - и за тоа како нашите постапки влијаат врз оние што ни се најблиски. Но, пред сè, тоа е претстава за љубовта. Инспирирана од поезијата на Ацо Шопов, таа воспоставува врска што нè потсетува дека луѓето се секогаш исти. Песните напишани пред повеќе од 50 години се чувствуваат свежи и модерни, откривајќи ја суштината на овие ликови кои постојат тука и сега, и секаде и секогаш.

Преку зборовите што сите ги слушаме и ги кажуваме секој ден, Марта се обидува да раскаже приказна за работите што честопати не можеме да ги изразиме - моментите во животот кога остануваме без зборови. Бидејќи, како што би рекла самата Марта: „Кога луѓето се заљубуваат, се одљубуваат и се напуштаат, тоа никогаш нема никаква врска со зборовите“.

Драгана Лукан Николоски